اصول دوچرخه سواری

اصول دوچرخه سواری

● پنج مهارت اولیه

۱) حرکت در سربالایی ها:

▪ در سرابالایی ها حالت بدن باید کمی تغییر پیدا کند:
▪ بالا تنه کمی به جلو متمایل می شود.
▪ با پنجه، رکاب زده و پاشنه را به طرف پایین متمایل کنید.
▪ در سربالایی تند در جلو زین قرار گرفته و رکاب بزنید.
▪ از شاخ گاوی های فرمان استفاده کنید.
▪ از دندهای سبک تر بهره برده و سعی کنید دور پا را بالا برده و آن را در حد ثابت نگه دارید.
▪ به تنفس خود نظم و آهنگ متناسب با حرکت پاها و بدن بدهید.

● حالت ایده ال در سربالایی های تند، این چنین می باشد:

با خم شدن به طرف فرمان، وزن بالا تنه را به جلو متمایل کنید. بهترین وسیله برای این امر شاخ گاوی فرمان است که از آن می توانید به نحو احسن بهره ببرید. برخلاف دوچرخه سواری بر روی سطوح هموار و جادهای آسفالت، هیچ گاه در سربالایی های خاکی از روی زین بلند نشوید چرا که این عمل وزن را از روی چرخ عقب برداشته و باعث خلاص چرخیدن چرخ عقب می شود. پیست شما کوهستان و جاده های خاکی بوده و دوچرخه سواری در چنین شرایطی، نیاز به تکنیک های خاص خود را دارد که حتماً باید آنها را رعایت کنید.

۲) حرکت در سرازیری ها:

در سراشیبی ها یک اصل عمده را هیچ گاه فراموش نکنید و آن این که تحت هیچ شرایطی نگذارید چرخ عقب دوچرخه شما بلند شود و این میسر نیست مگر با داشتن تجربه و دانش کافی. یکی از پارامترهای مهم و بسیار اساسی که می تواند سرعت شما را در سراشیبی ها به بالا ترین حد ممکن برساند اعتماد به نفس شماست. چه در مورد خود و چه در مورد دوچرخه تان، تا سر حد امکان با رعایت نکات ایمنی از قبیل داشتن یک کاسکت خوب و استاندارد، دستکش مناسب، زانو بند، ساق بند، کتف بند، می توان تا حد زیادی از بروز حوادث جلوگیری کرد. با دارا بودن وسایل فردی فوق همواره باید این یقین را داشته باشید که اگر کنترل دوچرخه را از دست دادید و به زمین اصابت کردید، هیچ آسیبی شما نخواهد رسید.

این اطمینان درونی تنها یکی از عوامل مهم برای دست یافتن به سرعت های بالا نیست. عامل دوم و مهم تر یک دوچرخه استاندارد و مناسب است. شما همان طور که با رعایت نکات فوق در مورد خود اطمینان پیدا می کنید باید در مورد دوچرخه تان هم اطمینان کامل را داشته باشید تا در هر زمان که اراده کردید، ترمز کنید و یا بتوانید بدون دغدغه خاطر مانور بدهید.
نکته بعدی که حائز اهمیت است، داشتن یک حالت ایده آل بدن در سراشیبی هاست که به دلیل جاذبه زمین و زاویه شیب های تند شما ناخودآگاه به طرف جلو متمایل می شوید و این امر سبب وارد آمدن وزن بدن بر چرخ جلو و تمایل مرکز ثقل به طرف جلو، و در نتیجه باعث از دست دادن کنترل دوچرخه و بالطبع بلند شدن چرخ عقب و از دست دادن کنترل دو چرخه می شود.

دو حالت کلی برای گرفتن فرم مناسب در سراشیبی های تند یعنی سراشیبی های سنگلاخ و ناهموار و سراشیبی های هموار و با شیب تند وجود دارد. در سراشیبی های ناهموار و سنگلاخ هیچ گاه بر روی زین ننشینید پس بهترین حالت این است که میله زین را از حد معمول کمی پائین تر بیاورید تا فاصله ای میان زین و نشیمن گاه ایجاد شود سپس روی پدال ها بایستید.

نشیمن گاه را از زین عقب تر قرار دهید، زانوها را کمی خم کنید و با کشاله ران، زین را در بر بگیرید. این حالت باعث می شود تا:
۱- مرکز ثقل شما به عقب متمایل شود. ۲- با قسمت داخلی ران(کشاله ران) زین را در بر بگیرید، در این حالت می توانید کنترل عقب دوچرخه را در اختیار داشته باشید و به طور دائم و مستقیم بر زین فشار وارد آورید تا بر جلو تمایل پیدا نکنید. با رعایت تمامی نکات فوق و دارا بودن بهترین دوچرخه کوهستان باز هیچ دلیلی برای به خطر انداختن جانتان وجود ندارد. دارا بودن تمرکز کامل و یک دید قوی و شناخت نسبی به مسیر و قدرت مانور بالا، بسیار مهم است.

۳) ترمز گرفتن:

با این که جنس، مدل و نوع ترمز در نگه داشتن و کنترل دوچرخه در سرعت های بالا بسیار مهم است ولی از آن مهم تر نحوه صحیح استفاده کردن از ترمز می باشد. ترمز جلو بیش از ۷۰% در نگه داشتن چرخ موثر می باشد. نحوه درست استفاده کردن از آن را فرا بگیرید.
– تمرین: نحوه استفاده با هر دو ترمز – ترمز به فرم ABS – ترمز قبل از پیچ و حرکت – عدم گرفتن ترمز جلو در سنگلاخ ها

۴) پرش و عبور از موانع کوتاه:

هر مقدار هم که با احتیاط به طرف پائین در حرکت باشید باز با این حال، پرش امری اجتناب ناپذیر بوده و می بایست برای فرار از خطر، به سرعت، حالت پرش به خود گرفته و از روی موانع پرش کنید. پرش در حالت های مختلفی مورد استفاده قرار می گیرد. همانند یک سنگ در جلو راه، عبور از چاله ها، رد کردن موانع و . . . برای عبور چرخ جلو از مانع یک راه حل بسیار ساده و همشگی وجود دارد و ان بلن کردن چرخ جلو از روی زمین با دستهاست(تک چرخ ). برای بلند کردن چرخ عقب و بدنه دوچرخه، بدون وجود فیکس ها در پنجه رکاب، شما قادر به سبک کردن چرخ عقب نیستید. فیکس های رکاب، کف پای شما را به پدال ها ثابت نگه می دارند.

بهترین حالت دید عمومی حدود ۱۰ متر و دید چرخ جلو ۲ متر است، اما باز این نیز مانند موارد فوق بستگی تام به نوع مسیر انتخابی شما خواهد داشت چنین دیدی کمک بسیاری به شما خواهد کرد تا حالت مناسب را نسبت به مانعی که با آن مواجه می شوید به خود بدهید. نقش کمک فنرهای متعددی که بر روی دوچرخه به منظور گرفتن شکها قرار دارد بسیار حائز اهمیت و غیر قابل انکار است، اما بهترین کمک فنر ممکن؛ بدن خود شماست که با گرفتن حالت مناسب می توانید نیروهای وارده را تا حد زیادی خنثی کند.

حالت دست ها، پاها و ستون فقرات نیز بسیار مهم و حیاتی است. چهار عامل، سرعت شما را در سراشیبی ها به بالا ترین حد ممکن می رساند:
▪ اطمینان به خود از لحاظ بالا بردن نکات ایمنی فردی؛
▪ اطمینان به دوچرخه تان از لحاظ لوازم و قطعات؛
▪ داشتن تجربه کافی؛
▪ حالت صحیح بدن در سرا شیبی های تند؛
فیکس های پدال نیز بسیار کمک خوبی خواهند بود چرا که بر شکهای وارده، خطر در رفتن پا از روی پدال ها وجود دارد پس در کارهای جدی از فیکس پدال استفاده کنید.
▪ توصیه: هیچ گاه اعتماد به نفس خود را از دست ندهید، هر لحظه که فکر کردید و وسوسه شدید که زمین خواهید خورد این لحظه ای است که دوچرخه، شما را به زمین خواهد زد؛ با یک حالت ستیز و قدرت و نرمی به استقبال سراشیبی ها رفته و به خود تلقین کنید که هرگز تعادل خود را از دست نمی دهید.

۵) دور زدن:

▪ در دوچرخه سواری کوهستان بر خلاف دوچرخه سواری کورسی با عوارض و ناهمواری های متفاوت و گوناگونی مواجهه هستیم و به همین منظور نمی توان یک نسخه تمام عیار برای کلیه پیچ ها بیان نمود: در پیچ های جاده ای آسفالت و مسطح همانند دوچرخه سواری کورسی زانوی سمت داخل پیچ را کمی بیرون داده و زانوی مخالف را به طرف داخل فشار می آوریم – در پیچ های خاکی می توان از این روش استفاده کرد و بسته به نوع مسیر می توان پای سمت موافق پیچ را از رکاب خارج کرده و از آن برای تعادل کمک گرفت – اگر اطمینان دارید که از سمت روبرو وسیله به سمت شما تردد نمی کند از کل عرض جاده برای بردن پیچ بهره ببرید. (در جاده های خاکی ماشین رو مراقب وسط جاده باشید، بدلیل این که در این جاده ها در مسیر های که چرخ اتومبیل هستند جاده کوبیده شده و در وسط خاکی نرم و لغزنده قرار دارد، حرکت در عرض جاده می تواند خطرناک باشد)
▪ پیچیدن با سرعت پایین و شیب های تند و با زاویه کم را تمرین کنید.

شیوه دوچرخه سواری برای افراد مبتدی

شیوه دوچرخه سواری برای افراد مبتدیدوچرخه سواری علاوه بر این که یکی از ارزان قیمت ترین روش های رفت و آمد است، یکی از لذتبخش ترین، مفرح ترین و سالم ترین تفریحاتی است که می توانید تجربه کنید. اگر تا به حال دوچرخه سواری یاد نگرفته اید و یا اینکه می خواهید به بچه ها دوچرخه سواری یاد بدهید در ادامه مراحل آموزش دوچرخه سواری را گام به گام در مراحل پیش رو دنبال کنید.

1- یک جای امن و بی خطر برای تمرین دوچرخه سواری پیدا کنید.

سطوح سفت و بتنی بهترین سطح برای دوچرخه سواری است. هر مکانی را که برای تمرین دوچرخه سواری انتخاب می کنید، مطمئن شوید که دارای زمینی صاف، با شیب ملایم باشد و فضای زیادی نیز برای دوچرخه سواری در اختیار داشته باشید. از مکان های پر رفت و آمد، با شیب تند و ترافیک زیاد اجتناب کنید.

2- هنگام دوچرخه سواری تمام موارد ایمنی را برای یک سواری امن و بی خطر رعایت کنید.

– صندلی دوچرخه را پایین بیاورید تا جایی که بتوانید به راحتی پاهایتان را اطراف دوچرخه روی زمین قرار دهید.

– ترمزها و باد چرخها را نیز چک کنید.

– مراقب باشید که پاچه شلوار به چرخ دنده های دوچرخه گیر نکند. بهتر است از شلوارهایی با پاچه تنگ استفاده کنید.

– از پوشیدن دمپایی، سندل و انواع کفش پاشنه دار خودداری کنید و کفش ورزشی بپوشید.

– کلاه ایمنی فراموش نشود. همچنین می توانید برای ایمنی بیشتر مخصوصا برای بچه ها از زانوبند و محافظ دست و آرج نیز استفاده کنید.

3- مطمئن شوید که طرز کار ترمز های دوچرخه را می دانید.

ترمزها را امتحان کنید و ببینید کدام ترمز متعلق به چرخهای جلو است و کدام ترمزها متعلق به چرخ های عقب است. چون در کشورهای مختلف جای ترمز ها متغیر است و بنا به راست دستی و یا چپ دستی افراد می تواند تغییر کند. برای این کار، چرخ جلو را بلند کنید، با دست بچرخانید و ترمز ها را یک به یک امتحان کنید. برای راحتی بیشتر افراد تازه کار بهتر است از ترمز عقب استفاده کنند وگرنه با ترمز شدید جلو امکان دارد پشت دوچرخه بلند شود و فرد به جلو پرتاب شود. ترمز جلو برای توقف دوچرخه بهتر عمل می کند و دوچرخه در فاصله کمتری متوقف می شود. به هر حال بهتر است ابتدا از ترمز عقب استفاده کنید و بعد اگر لازم شد برای توقف بهتر و سریعتر، ترمز جلو را به تدریج فشار دهید.

4- پا به رکاب شدن را یاد بگیرید.

صندلی دوچرخه را پایین بیاورید تا راحت تر این کار را انجام دهید. پا به رکاب شدن برای شروع حرکت و توقف ضروری است. در این حالت یکی از پاها حکم تکیه گاه را دارد و پای دیگر بر روی رکاب قرار می گیرد. رکاب دوچرخه باید در حالت 2:40 یا 10:20 (با توجه به پای تکیه گاه) قرار داشته باشد. روشهای پیشرفته پا به رکاب شدن نیز وجود دارد مانند قرار گیری بدن در یک سمت دوچرخه، و سوار شدن بعد از هل دادن دوچرخه به جلو. این نوع روشهای سوار شدن برای افراد مبتدی پیشنهاد نمی شود.

5- حفظ تعادل روی دوچرخه را تمرین کنید.

سوار دوچرخه شوید و در حال پا به رکاب شدن دوچرخه را به جلو هل دهید و دقت کنید که دوچرخه چطور به طرفین متمایل می شود. سعی کنید دوچرخه را هدایت و کنترل کنید. این کار را بارها انجام دهید تا اعتماد به نفس لازم را برای هدایت دوچرخه به دست آورید. بعد دوچرخه را با سرعت به جلو هل دهید و در حالی که پاها در هوا آویزان است، سعی کنید دوچرخه را فقط با استفاده از دستان خود هدایت و کنترل کنید و به اطراف دور بزنید. به تمایل بدن به مقداری خم شدن به اطراف برای حفظ تعادل دوچرخه توجه کنید. حالا سعی کنید به جای استفاده از دست ها، با استفاده از بدن با دوچرخه دور بزنید؛ متوجه می شوید که چرخ جلو نیز به طور اتوماتیک به اطراف می پیچد.

این مهمترین و کلیدی ترین مهارت در آموزش دوچرخه سواری است: حفظ تعادل و هدایت و دور زدن با دوچرخه. این مرحله را آنقدر تمرین کنید تا در آن مهارت کافی را کسب کنید و به اعتماد به نفس لازم برسید. حفظ تعادل هنگامی که دوچرخه سریعتر حرکت می کند راحت تر است. حرکت خیلی آهسته دوچرخه، باعث تعادل و امنیت بیشتر دوچرخه سوار نمی شود. برای تمرین با کمک یک نفر مخصوصا برای بچه ها، فرد کمک کننده باید پشت دوچرخه را بگیرد و به حفظ تعادل دوچرخه در هنگام پدال زدن کمک کند. در طول تمرین در ابتدا پاها را در اطراف نگه دارید و روی پدال قرار ندهید تا به تعادل شما کمک کند و به شما اطمینان دهد که در صورت از دست دادن تعادل می توانید پاها را سریعا روی زمین بگذارید.

6- روی زمینی با شیب ملایم، با دوچرخه سر خوردن را تمرین کنید.

یک فضای باز و بی خطر پیدا کنید و با دوچرخه در بالای زمینی با شیب ملایم قرار بگیرید. در حالی که پاها در اطراف پدال در هوا آویزان است، در امتداد زمین با شیب ملایم به سمت پایین شیب سواری کنید. اجازه دهید که در پایان شیب بر روی زمین صاف به طور طبیعی از سرعتتان کاسته شود و بعد از توقف کامل روی یکی از پاها یا هردو تکیه کنید.

این تمرین را بارها انجام دهید تا به سرعت، تعادل ( که حالا با سرعت بیشتر راحت تر هم شده است) و سطح شیبدار عادت کنید. وقتی اعتماد به نفس لازم را پیدا کردید، هر دو پا را در هنگام پایین آمدن از سراشیبی روی پدال قرار دهید و چندین متر را به این صورت طی کنید.وقتی که با قرار دادن پاها روی پدال احساس راحتی کردید، در انتهای شیب سعی کنید به آرامی ترمز کنید. اینکار را به قدری انجام دهید که دیگر احساس نیاز برای استفاده از پاها در نگه داشت خود نکنید. وقتی که نسبت به سرخوردن، پدال زدن و ترمز کردن احساس اعتماد به نفس لازم را داشتید، دوچرخه را به سمت راست و چپ هدایت کنید.

7- برای سواری واقعی آماده شوید.

صندلی دوچرخه را بالا بیاورید اما آنقدری که همچنان در حالت نشسته پنجه پا به زمین برسد.

8- روی سطح صاف و شیب دار پدال بزنید.

همان تکنیک های قبل را روی سطح شیبدار پیاده کنید. پدال بزنید و دوچرخه را به چپ و راست هدایت کنید با این تفاوت که در پایان شیب ترمز نکنید و بر روی سطح صاف نیز به سواری ادامه دهید. دور زدن های تدریجی را تمرین کنید و بعد از آن دور زدنهای تیز و سریع. برای یک توقف کامل ترمز کنید و تنها یک پا را برای تکیه بر روی زمین قرار دهید.

9- روی زمین صاف پا به رکاب شدن و توقف کامل را تمرین کنید.

در حالی که یک پا روی پدال قرار گرفته و پدال ها در یک سطح قرار دارند، پای دیگر را بلند کنید، روی پدال دوچرخه فشار وارد کنید و شروع به رکاب زدن کنید. بعد از توقف فقط یک پا را تکیه کنید.

10- در خلاف جهت شیب پدال بزنید.

روی انتهای صاف زمین قرار بگیرید و پا به رکاب شوید با سرعت به سمت بالای شیب یا تپه پدال بزنید. برای قدرت بیشتر به سمت جلو خم شوید یا کاملا بایستید. در طول شیب چندین بار بالا و پایین شوید تا در هر دو حالت مهارت کافی را کسب کنید. هنگامی که برای انجام آن احساس اطمینان کردید، در نیمه راه به سمت بالای شیب توقف کامل کنید و دوباره به سمت بالا پدال بزنید.

11- از دوچرخه سواری لذت ببرید.

اگر تمامی مراحل بالا را با موفقیت پشت سر بگذارید میتوان گفت که دوچرخه سواری را کاملا یاد گرفته اید و این مهارت به مرور زمان بیشتر و بهتر خواهد شد.

دوچرخه‌سواری اصولی شامل چندین مرحله است

آموزش دوچرخه سواری در ۴ مرحله {بسیار ساده}

 انتخاب دوچرخه مناسب

با انتخاب دوچرخه‌ای که اندازه آن مناسب قد و وزن شما باشد، بسیار مهم است. همچنین، مطمئن شوید که دوچرخه شما قابلیت تنظیم بلندی صندلی و فرمان را دارد تا به بهترین نحو ممکن برای شما مناسب باشد.

 تنظیم بلندی صندلی

تنظیم بلندی صندلی بسیار مهم است، زیرا در صورتی که صندلی بسیار پایین باشد، شما نمی‌توانید به خوبی پاهای خود را حرکت دهید و در نتیجه، به تعادل خود در زمان توقف و شروع حرکت دوچرخه خود مشکل خواهید داشت.

 تنظیم بلندی فرمان

بلندی فرمان باید به گونه‌ای باشد که دست‌های شما بر روی آن به راحتی قرار بگیرند و شما قادر باشید به بهترین شکل ممکن دوچرخه خود را کنترل کنید.

شروع به حرکت

هنگامی که شما آماده به حرکت هستید، در ابتدا با دوچرخه خود به سمت راست چرخه خود تمایل داشته باشید. سپس با کمک پا چپ خود، خود را به جلو هل دهید و سرعت خود را تدریجاً افزایش دهید. حرکت با شتاب و شتاب زیاد ممکن است باعث ناپایداری و افتادن شما شود.

کنترل دوچرخه

در زمان دوچرخه‌سواری، باید همیشه دوچرخه خود را کنترل کنید. اگر شما از توجه خود کم کنید، ممکن است با مانورهای نامناسب و یا با سرعت بیشتر از حد مناسب، به مشکل برخورد کنید.

 استفاده از ترمزها

ترمز دوچرخه شما، یکی از اصلی‌ترین وسایل کنترلی شماست. بنابراین، باید همیشه با استفاده از ترمزها، سرعت خود را تنظیم کرده و در صورت نیاز به توقف دوچرخه خود، از آن استفاده کنید.

 ارتباط با دیگر دوچرخه‌سواران

اگر شما در جمعی از دوچرخه‌سواران قرار دارید، باید همیشه به دیگران توجه کنید و با ارتباط برقرار کردن، از همدیگر حمایت کنید. همچنین، باید قوانین رانندگی را رعایت کرده و از خیابان‌های پرتردد دوری کنید.

بستن بند ایمنی

همانند رانندگی خودرو، بستن بند ایمنی برای دوچرخه‌سواری نیز بسیار مهم است. بستن بند ایمنی، باعث می‌شود در صورت افتادن، شما بهترین حالت ایمنی را داشته باشید.

همچنین برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای و علاقه‌مندان به این ورزش، باید به برخی اصول و نکات توجه کرد تا بهترین عملکرد را از خود به‌دست آورند.

 استفاده از تجهیزات حفاظتی

برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای، استفاده از تجهیزات حفاظتی از جمله کلاه دوچرخه ، کفش‌هایی با تکیه بر سطح پایدار و دستکش‌هایی که به دستان ثابت می‌شوند بسیار مهم است. این تجهیزات باعث می‌شوند در صورت سقوط، خسارات بسیار کمتری به بدن دوچرخه‌سوار برسد.

 استفاده از دوچرخه‌ی مناسب

انتخاب دوچرخه‌ی مناسب نیز برای دوچرخه‌سواری حرفه‌ای بسیار مهم است. برای دوچرخه‌سواری مسیرهای کوهستانی، دوچرخه‌هایی با چرخ‌های بزرگ و ترمزهای کمکی بسیار مناسب هستند. همچنین، برای دوچرخه‌سواری در شهر، دوچرخه‌هایی با طراحی‌های مناسب و ترمزهای قوی و کارامد بهترین گزینه‌ها هستند.

تکرار و تمرین

تمرین و تکرار در دوچرخه‌سواری بسیار مهم است. با تمرین، بهبود عملکرد و قابلیت‌های خود را افزایش می‌دهید و همچنین می‌توانید مهارت‌هایی جدیدی را نیز به دست آورید.

 شناخت محیط

شناخت محیط اطراف نیز برای دوچرخه‌سواران بسیار مهم است. باید به تمامی خطرات محیط اطراف، از جمله خودروها، پیاده‌روها و دیگر دوچرخه‌سواران توجه کرد و در همه موارد از قوی هشدار دهنده بود.

رعایت قوانین رانندگی

رعایت قوانین رانندگی برای دوچرخه‌سواران نیز بسیار مهم است. باید به تمامی قوانین و مقررات رانندگی، از جمله سرعت مجاز، نحوه ایستادن در چراغ‌های راهنمایی و رانندگی در جاده‌های مختلف توجه کرد و آن‌ها را رعایت کرد.

بررسی دوچرخه

بررسی دوچرخه قبل از هر بار استفاده نیز بسیار مهم است. باید مطمئن شوید که دوچرخه در وضعیت خوبی قرار دارد و قطعات آن، مانند ترمز‌ها و لاستیک‌ها، به درستی عمل می‌کنند.

 تنظیم صندلی و دسته‌ها

تنظیم صندلی و دسته‌ها نیز برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای بسیار مهم است. صندلی باید به اندازه مناسبی از زمین تنظیم شده و دسته‌ها باید در جایی باشند که دستان شما را در حالتی کاملاً طبیعی نگه می‌دارند.

به طور کلی، آموزش جامع دوچرخه‌سواری اصولی شامل تمامی اصول، نکات و توصیه‌هایی است که برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای بسیار مهم هستند. این آموزش باعث می‌شود که دوچرخه‌سواران قادر باشند بهترین عملکرد را از خود به‌دست آورند و از دوچرخه‌سواری با امنیت و لذت بیشتری برخوردار شوند.

● زمین خوردن:

زمین خوردن در دوچرخه سواری کوهستان امری اجتناب ناپذیر است؛ بنابراین باید همیشه از آمادگی کامل ذهنی و جسمی برخوردار باشید. چه از لحاظ وسایل ایمنی یا شخصی از قبیل:کاسکت و دستکش و . . . و چه از بابت آمادگی روحی و جسمی از دست دادن کنترل دوچرخه و اصابت به زمین به چندین عامل مختلف بستگی دارد. مانند ناگهان ترمز گرفتن و تصادف با مانع چیزی که در تمام این حوادث مشترک بوده این است که در اکثر موارد به هنگام زمین خوردن، دوچرخه سوار در اثر سرعت به جلو پرتاب می شود و در اغلب اوقات فرد مورد نظر دچار آسیب های می شود که کمترین آنها خراش های بسیار عمیق جلدی است. شما در این هنگام می توانید با خونسردی و داشتن اعتماد به نفس و رعایت موارد ذیل، مقدار آسیب وارده به خود را به کمترین مقدار ممکن برسانید.

۱)در هنگام از دست دادن تعادل فرمان و رها و دوچرخه را از خود جدا کنید و سعی نکنید چرخ را همراه خود بیاورید.(توضیح: چرا که شما زمانی زمین می خورید که از سرعت بالایی برخوردار باشید و در این مورد اگر شما با دوچرخه تان با هم به زمین برخورد نمایید علاوه بر اصابت با زمین چرخ نیز از سمت بالا با شتاب به شما برخود می کند و آسیب مضاعف خواهید دید)

۲)با یک حرکت نیمه چرخشی در فضا سعی کنید که اول کف دست و سپس بازو، کتف و در نهایت تمام بدن شما با زمین تماس بگیرد.

۳)پس گرفتن شک اولیه با روش ۲ در این قسمت، چند بار بر روی زمین بچرخید تا تمام سرعت شما به صفر برسد.

۴) سریع از محوطه پیست یا منطقع عبور(خیابان و …)خود را به کنار بکشانید و به خسارت وارده به خود و دوچرخه تان بیندیشید!

مزیت عمده روش فوق در این است که وقتی چرخ جدا می شوید و به زمین اصابت می کنید یک عضو بدن شما، همانند مچ دست و …قادر به گرفتن تمام شک وارده نبوده و لازم است با چندین عضو و نیز عمل چرخش گریز از مرکز، سرعت خود را به صفر برسانید. یکی دیگر از مزیت های چرخش این است که کشیده شدن بر سطح زمین باعث ایجاد خراش های در طول بدن می شود ولی با عمل چرخش تا سر حد امکان از بروز این گونه جراحات جلوگیری خواهد کرد.
در انتهای این بحث باید خاطر نشان کرد که عمل چرخش برای مناطق سنگلاخ توصیه نشده و این روش برای مناطق شنی و یا خاک نرم بسیار مناسب بوده و کاربرد خوبی دارد.

با توجه به خطرات بیماری کزاز پیشنهاد می گردد آمپول ضد کزاز که دوره ۶ ماهه دارد تزریق گردیده تا بر اثر زخمی شدن به این بیماری دچار نشویم البته در صورت عدم تزریق و زخمی شدن تا ۶ ساعت می توان با تزریق پیشگیری کنیم.

لباس دوچرخه سواری

● كلاه ایمنی كه برای هر سن و هر درجه از مهارت در دوچرخه سواری پیشنهاد می شود و از وارد شدن ضربه به جمجمه، هنگام زمین خوردن یا تصادفات احتمالی جلوگیری می كند.
● دستكش مخصوص دوچرخه سواری برای تنظیم فشار وارد شده به كف دست هنگام گرفتن فرمان و زمین خوردن، و ایجاد اصطكاك هنگام عرق كردن دست ها.
● و دستكش مخصوص برای گرم نگهداشتن دست در هوای سرد.
● پیشانی بند برای جلوگیری از تماس باد سرد و گرم با پیشانی.
● كفش مخصوص كه دارای سوراخ های زیاد برای تهویه، وكف با انعطاف كم و مقاوم است و باعث می شود تمام نیروی وارده در محل برآمدگی پنجه پا به محور ركاب منتقل و از اتلاف انرژی و خستگی پا جلوگیری شود.
● پل كفش كه مانع از لیز خوردن كفش روی پنجه ركاب می شود.
● پیراهن مخصوص دوچرخه سواری كه برای كم كردن مقاومت هوا تنگ و چسبان است و دو یا سه جیب در پشت دارد.
● شلوار مخصوص دوچرخه سواری برای جلوگیری از آسیب رسانی سرما و آفتاب سوختگی. آستین برای جلوگیری از آفتاب سوختگی دست ها.
● عینك آفتابی كه از چشم ها در برابر آفتاب محافظت می كند.
● عینك بی رنگ برای محافظت چشم در هوای ابری بارانی برفی و تاریك.
● روكش كفش برای محافظت پا از آب و سرما.
● پای بند برای روی شلوار كه از تماس شلوار با سینی ها و زنجیر جلوگیری می كند.
● لوازم دیگری از قبیل جوراب، كلاه، آفتاب گیر، مچ بند، گرمكن و باد گیر را می توان نام برد