ارتباط حجم خون وورزش
هیپرتروفی بطن چپ و انواع آن
به طور کلی دو نوع هیپرتروفی قلب داریم :
1)هیپرتروفی پاتولوژیک(قلب بیمار)، که ما در اینجا تنها اشارهای به آن خواهیم داشت و
2)هیپرتروفی فیزیولوژیک (قلب ورزشکار) ، که بحث اصلی ما میباشد.
تمرین باعث هیپرتروفی فیزیولوژیک میشود. این سازگاری رشد میوسیت قلب با افزایش کارکرد و یا حفظ کارکرد طبیعی قلب میباشد. این یک زمان است که بستگی دارد به افزایش در توده میوسیت قلب و اندازه سلول ناشی از تمرین. به طور خلاصه باید گفت هیپرتروفی پاتولوژیک از بیماری قلب ناشی میشود ، در حالیکه هیپرتروفی فیزیولوژیک از تمرینات طولانی مدت ناشی میشود. هیپرتروفی فیزیولوژیک فاقد الگوهای غیر معمول بطن چپ است در حالیکه هیپرتروفی پاتولوژیک همراه با الگوهای غیر معمول بطن چپ میباشد.
از دلایل هیپرتروفی پاتولوژیک اضافه بار فشاری مزمن است که در آن فرد همیشه با پس بار مواجه است. پس بار به مقاومت آئورت در برابر تزریق خون توسط بطن چپ اطلاق میشود. دیگر دلیل برای هیپرتروفی بطن چپ اضافه بار حجمی است که در اینجا فرد همیشه با پیش بار مواجه است. پیشبار ، باری است که در نتیجه دیاستول و جمع شدن خون در بطن چپ بر عضلات قلب وارد میشود. از مواردی که همراه با هیپرتروفی پاتولوژیک رخ میدهد میتوان به رشد تارهای عضلانی قلب ، تغییر ساختار قلب ، تمایل سوخت و ساز قلب به گلوکز ، فیبروز سلولهای عضلانی قلب ، اختلال در عملکرد میوکارد و مرگ و میر اشاره کرد. از طرف دیگر از مواردی که با هیپرتروفی فیزیولوژیک رخ میدهد میتوان به تغییر ساختار قلب ، افزایش بیان ژن ، سوخت و ساز طبیعی و بهبود در عملکرد میوکارد اشاره داشت. خود هیپرتروفی فیزیولوژیک به دو نوع اکسنتریک(برونگرا) و کانسنتریک(درونگرا) میتواند تقسیم میشود که این بستگی به نوع ورزش دارد و ما در این مورد بیشتر صحبت خواهیم کرد.
محرک دقیق هیپرتروفی در قلب ورزشکار نا مشخص است. اما بار کار کل (اضافه بار فشاری و حجمی) محرک اصلی برای هیپرتروفی قلب است. قرار گرفتن بلندمدت در معرض کاتکول آمین ها نیز ممکن است در هیپرتروفی قلب موثر باشد. در هر دو مورد هیپرتروفی فیزیولوژیک و پاتولوژیک افزایش ضخامت دیواره ی بطن چپ پاسخی جبرانی برای کاهش فشار دیواره است. با این تفاوت که در هیپرتروفی پاتولوژیک این تغییر قادر به رفع نیاز میوکارد نیست و پیامد آن اختلال در عملکرد قلب در نتیجه ی ایسکمی اجزا انقباضی است. در ورزشکاران استقامتی ، اضافه بار حجمی مزمن موجب افزایش برون ده قلبی و بازگشت وریدی میشود. کاهش بلندمدت ضربان قلب ، کاهش پس بار و افزایش پیش بار در کنار اضافه بار حجمی موجب تغییر در ساختار بطن چپ میشود. در نتیجه اضافه بار حجمی موجب افزایش حجم پایان دیاستولی بطن چپ میشود و متعاقبا باعث افزایش ناشی از ورزش در اندازه ی حفره بطن چپ میشود.
محرک های اصلی هیپرتروفی علاوه بر عوامل همودینامیک و رشد قلب عبارتند از کشش سلول های عضلانی یا کشش میوسیت ها و پیام تحریکی برای هیپرتروفی و بیان ژنی ، آگونیست ها شامل آنژیوتانسین II ، کاتکول آمین ها و اندوتلین که روی PKC عمل میکند و عوامل رشدی شامل عامل رشدی شبه انسولین (IGF) و عامل رشدی تبدیلی (TGF).
عملکرد سیستولیک و دیاستولیک بطن چپ همراه با تغییرات مورفولوژیکی افزایش مییابد که باعث افزایش قدرت انقباضی قلب ، کاهش ضربان قلب ، پر شدن موثر بطن میشود. در واقع کاهش ضربان قلب موجب افزایش زمان پر شدن بطن و در نتیجه پر شدن موثر آن میشود. همچنین همراه با تغییرات مورفولوژیکی تغییر در عملکرد متابولیکی مشاهده میشود. با وجود افزایش برداشت گلوکز در کل بدن و عضلات اسکلتی ورزشکاران ، برداشت گلوکز میوکارد کاهش مییابد که نشانگر تغییر نیازهای انرژی و نوع سوخت مورد استفاده توسط قلب است. علاوه بر این همراه با افزایش توده ی عضلانی بطن چپ ، نسبت حجم میتوکندری به تارچه عضلانی حفظ میشود و شبکه مویرگی افزایش مییابد.
به طور کلی هیپرتروفی اکسنتریک با ورزش های استقامتی و در نتیجه افزایش در قطر حفره بطن چپ و به طبع افزایش حجم بطن چپ رخ میدهد. این درحالیست که هیپرتروفی کانسنتریک با ورزش های مقاومتی و در نتیجه افزایش در ضخامت دیواره بطنی بوجود میآید. اگر بخواهیم در مورد اشکال مورفولوژیک هیپرتروفی بگوییم باید گفت که قلب یک فرد تمرین کرده استقامتی ناشی شده است از ورزش با اجزاء دینامیک (هیپرتروفی اکسنتریک) و قلب یک فرد تمرین کرده قدرتی ناشی شده است عمدتا از تمرین ایزومتریک (هیپرتروفی کانسنتریک). در طی تمرین استقامتی اضافه بار حجمی رخ میدهد.
علت هیپرتروفی اکسنتریک ، افزایش قطر داخلی بطنها ، با یک افزایش ملایم ضخامت دیواره میباشد. ورزشکاران استقامتی همیشه با اضافه بار حجمی مواجه هستند. به عبارتی همیشه با پیش بار مواجه هستند. بدلیل اینکه حجم خون آنها بیشتر است. در طی تمرین قدرتی اضافه بار فشاری رخ میدهد.
هیپرتروفی کانسنتریک سبب میشود با افزایش ضخامت دیواره بطن بدون تغییر در قطر حفره. ورزشکاران قدرتی همیشه با اضافه بار فشاری مواجه هستند. به عبارتی همیشه با پس بار مواجه هستند. اگر بخواهیم به طور خلاصه هیپرتروفی فیزیولوژیک اکسنتریک و کانسنتریک را مورد مقایسه قرار دهیم باید بگوئیم در مورد تغییرات همودینامیک ، هیپرتروفی اکسنتریک افزایش پیش بار دارد اما هیپرتروفی کانسنتریک افزایش پس بار و فشار دیواره. در مورد سبب شناسی هیپرتروفی اکسنتریک بدنبال ورزشهای استقامتی و ایستا و هیپرتروفی کانسنتریک بدنبال ورزشهای قدرتی و ایستا و حتی تا حدودی بدنبال ورزشهای استقامتی بوجود میآید.
در مورد ویژگیهای سلول عضلانی هیپرتروفی اکسنتریک همراه با افزایش سارکومرها است و هیپرتروفی کانسنتریک همراه با افزایش قطر تارهای عضلانی قلب. در مورد ابعاد بطن هیپرتروفی اکسنتریک باعث افزایش اندازه حفره و افزایش ضخامت دیواره میشود در حالیکه هیپرتروفی کانسنتریک باعث افزایش متوسط ضخامت دیواره و تغییر اندک در اندازه حفره میشود. در مورد ویژگیهای عملکردی ، در هیپرتروفی اکسنتریک ما عملکرد سیستولیک طبیعی قلب را به همراه عملکرد طبیعی یا افزایش یافته دیاستولیک قلب داریم.
این در حالیست که در مورد ویژگی های عملکردی ، در هیپرتروفی کانسنتریک ما عملکرد سیستولیک طبیعی یا افزایش یافته قلب را به همراه عملکرد دیاستولیک طبیعی مشاهده میکنیم. در مورد ویژگیهای سلولی در هیپرتروفی اکسنتریک افزایش شبکه مویرگی و حجم میتوکندریایی مشاهده میشود و این در حالیست که همین افزایش شبکه مویرگی و حجم میتوکندریایی در هیپرتروفی کانسنتریک نیز مشاهده میشود. البته به نظر میرسد میزان افزایش در شبکه مویرگی و حجم میتوکندریایی در هیپرتروفی اکسنتریک بیشتر باشد. هیپرتروفی فیزیولوژیک برگشت پذیر است. این برگشت پذیری هیپرتروفی فیزیولوژیک در مورد هم هیپرتروفی اکسنتریک و هم هیپرتروفی کانسنتریک صادق است.
در هیپرتروفی فیزیولوژیک قلب نقش سه دسته عوامل را میتوان در نظر گرفت. این عوامل شامل عوامل رشدی ، عوامل مربوط به رونویسی ژن و عوامل تنظیمی میباشند.
همچنین پنج محرک برای تغییرات سازگاری در میوسیت قلب مطرح شده است که عبارتند از فاکتورهای هومورال خارجی از قبیل هورمونها ، فاکتورهای رشد پپتیدی و میانجی های عصبی ، بارهای مکانیکی ، تغییر در کلسیم داخل سلولی که انقباض مربوط است به فعالیت انقباضی آن ، هیپوکسی و وضعیت ردوکس سلولی.
IGF-1 شروع میکند فسفوریلاسیون خود به خودی IRS-1 و PI3k ، آنها نیز همانطور که نشان داده شده است بر هیپرتروفی بطن چپ تاثیر میگذارند. از سایتوکاین ها اینترلوکین1 ، LIF ، α TNF و CT-1 شاید مدوله کنند رشد در میوست قلب را. اما این تاثیر به صورت معنادار ثابت نشده است. CT-1 احتمالا تنها سایتوکاینی است که در هیپرتروفی قلب تاثیر دارد.
فشارهای مکانیکی نیز در هیپرتروفی بطن چپ نقش دارند. در اضافه بار فشاری بوسیله تنگی آئورت ، میوسیت قلبی منقبض میشود در برابر مقاومت افزایش یافته و هیپرتروفی قلبی عمدتا رخ میدهد بوسیله افزایش CSA آنها. در اضافه بار حجمی ، هیپرتروفی قلبی عمدتا رخ میدهد بوسیله کشیده شدن میوسیت قلبی.
گیرنده های مکانیکی همچنین نشان داده شده اند که بر هیپرتروفی قلب تاثیر دارند. مهمترین مکانیسم گیرنده های مکانیکی از طریق راه سیگنالینگ یک هم خانواده گیرنده های رویه سلولی به نام اینتگرین میباشد. فعال شدن تیروزین کیناز غیر رسپتور بوسیله کشش ناشی از تغییرات تطبیقی و فعالیت کششی کانالهای یونی که افزایش کلسیم را ایجاد میکنند نیز در این میان تاثیر گذار هستند.
نتیجه گیری :
به طور کلی در این موضوع که هیپرتروفی بطن چپ ورزشکار صرفا یک سازگاری فیزیولوژیک بوده و با حالت پاتولوژیک متفاوت است جای هیچگونه ابهامی نیست. در هیپرتروفی فیزیولوژیک الگوی میوکارد طبیعی است در حالیکه در هیپرتروفی پاتولوژیک اینگونه نیست. هیپرتروفی فیزیولوژیک بطن چپ بر دو نوع است که بستگی به نوع ورزش دارد. هیپرتروفی اکسنتریک که موجب افزایش در حفره بطن چپ میشود بدنبال تمرینات استقامتی بوجود میآید و از طرف دیگر هیپرتروفی کانسنتریک که موجب افزایش در ضخامت دیواره بطن میشود ناشی میشود از تمرینات مقاومتی.
مسیر Calcineurin/NFAT مکانیسم ضروری هیپرتروفی پاتولوژیک ، واماندگی قلبی و مرگ ناگهانی است. اگرچه هیپرتروفی فیزیولوژیک که در پاسخ به تمرین رخ میدهد ، به نظر نمیرسد در این مسیر درگیر باشد. مسیر AKT/mTOR مسیر اصلی است که در ورزش باعث هیپرتروفی میشود. تمرین باعث رشد قلبی میشود که تنظیم میشود بوسیله راه سیگنالینگ محوری GH/IGF از طریق PI3k/AKT یا AKT/mTOR. مکانیسم های دیگری نیز میتوانند در هیپرتروفی بطن چپ تاثیر گذار باشند که در مورد آنها توضیح داده شد. بیشتر این مکانیسم ها با افزایش بیان ژن و سنتز پروتئینهای سلولی باعث هیپرتروفی میشوند. و در نهایت هیپرتروفی فیزیولوژیک برگشت پذیر بوده و با بی تمرینی ، فوایدی که از تمرینات طولانی مدت کسب شده است از بین میرود و به شرایط قبل از تمرین باز میگردد. این برگشت پذیری در مورد هیپرتروفی پاتولوژیک صدق نمیکند.
فشار خون یعنی چه ؟
خون مایع اصلی بدن است چرا که کار تغذیه و انتقال مواد مضر برای تمام سلول های بدن را به عهده دارد در نتیجه این مایع حیاطی باید به کمک پمپ قوی به نام قلب در بدن جریان پیدا کند . فشاری که قلب برای گردش خون در بدن را ایجاد می کند فشار خون می گویند .
قلب به صورت ضربانی تلمبه می کند،بنابراین ما دو نوع فشار خون داریم.
فشار سیستولیک : در هنگام فعالیت ماهیچه قلب
فشار دیاستولیک : در هنگام استراحت ماهیچه قلب
وقتی شما ورزش می کنید ،ضربان قلبتان سریعتر شده و فشار خون بالاتر می رود،زیرا اگر فشار در این هنگام بالا نرود،مشکلاتی ایجاد می گردد.
حد نهایی فشار خون در یک ورزشکار در حد قهرمانی ممکن است به حدود 23 بر روی 11 هم برسد.
اما قلب و شریانهای این ورزشکاران به قدری تقویت شده است که می تواند این مقدار را به راحتی تحمل کند.
اگر شما زندگی بی تحرک و پشت میزنشینی داشته باشید و روزی بخواهید برفهای جلوی حیاط خانه تان را پارو کنید ،فشار خونتان به طور ناگهانی بالا خواهد رفت که می تواند فاجعه آمیز باشد.
اما تمرینات ورزشی منظم باعث تقویت قلب و شریانها شده و به همین سبب در فشار بالای خون ،بدن به صورت هماهنگ و بدون هیچ مشکل خاصی به فعالیت خود ادامه می دهد .
ضربانهای قوی در هنگام تلمبه کردن خون به سمت شریانها در زمان تمرین،باعث می شود که دیواره ی شریانها ماساژ داده شده و انعطاف پذیری خود را حفظ کنندو از تصلب شریانها جلوگیری کنند .
اگر شما اکنون دچار فشار خون بالا هستید ، پزشک شما برای درمان فشار خونتان ورزشهای ملایم و تمرینهای ریتمیک را توصیه خواهد کرد.
در چنین مواردی نباید اقدام به تمرین با وزنه کنید.
اما اگر دچار بیماری فشار خون بالا نیستید می توانید با انجام تمرینات با وزنه سبب تقویت قلب و عروق خود شوید.
ورزشکاران در حین استراحت،دارای فشار خون کمتری نسبت به سایر افرادی که ورزش نمی کنند هستند.
تأثیرات ورزش بر دستگاه گردش خون
عضله ی قلب به علت نیاز شدید به اکسیژن و مواد غذایی سهم بیشتری از خون دریافت می کند . مقدار خونی که توسط قلب پمپاژ می شود توسط مقدار خونی که از سیاهرگ ها وارد دهلیز راست می شود تعیین می شود به این اصل قانون قلب می گویند .
قدرت پمپاژ قلب با تحریک اعصاب سمپاتیک و افزایش برون ده قلبی در هنگام ورزش افزایش می یابد .
به عبارتی در هنگام ورزش ۲ حالت زیر ممکن است ایجاد شود :
۱-( بر اساس قانون قلب ) خودتطبیقی قلب با خون زیادتر و افزایش قدرت پمپاژ
۲- تحریک اعصاب سمپاتیک به جای اعصاب پاراسمپاتیک
ویژگی های قلب :
۱- اتصال فیبرهای عضلانی و انقباض همزمان آنها
۲- بالاتر بودن پتانسیل عمل ماهیچه ی قلبی به علت وجود فیبرهای پورکنژ
۳- کنترل پاراسمپاتیک
سیکل قلبی یا یک مرحله ی کامل انقباض و انبساط قلب در سه مرحله روی می دهد :
۱) دیاستازیس : استراحت کامل قلب
۲) سیستول : انقباض دهلیز و بطن
۳) دیاستول : انبساط دهلیز و بطن
تأثیر ورزش بر فشار سیستولی بیش از فشار دیاستولی است .
جریان خون :
فشار خون عاملی است که باعث جریان خون در گردش عمومی خون در بدن می شود .
جریان خون در یک بافت عمدتاً به وسیله ی مکانیسم خودتنظیمی موضعی کنترل می شود و نباید نقش سیستم عصبی سمپاتیک را نادیده گرفت که با گشاد کردن رگ ها در هنگام ورزش جریان خون را در عضلات فعال افزایش می دهد .
فشار خون :
همان نیرویی است که خون بر دیواره های رگ خونی وارد می کند .
در هنگام ورزش به علت افزایش بازده قلب فشار خون بیشتر می شود که این افزایش تحت تأثیر عوامل عصبی و شیمیایی است که این حالت در ورزش های دینامیک در مقایسه با ورزش های ایزومتریک بیشتر است .
به طور کلی سه عامل بسیار مهم همکاری دستگاه گردش خون در هنگام ورزش را در بر می گیرند :
۱) تحریک سیستم عصبی سمپاتیک
۲) افزایش فشار شریانی :
انقباض رگ ها باعث افزایش فشار شریانی می شود . در ورزشکاران ورزیده جریان خون عضلات می تواند حداقل تا ۲۰ برابر افزایش یابد . با وجود اینکه عامل اصلی آن گشادی رگ هاست ولی افزایش فشار شریانی نیز تأثیر زیادی در این افزایش دارد .
۳) افزایش برون ده قلبی
برون ده قلب برابر است با حاصل ضرب حجم ضربه ای در سرعت ضربان قلب
سرعت ضربان قلب در هنگام ورزش با توجه به شدت فعالیت افزایش می یابد . ضربان های قلب در افراد معمول و ورزشکار با افزایش مصرف اکسیژن افزایش می یابد که افزایش ضربان قلب در ورزشکاران کمتر از افراد عادی است .
حجم ضربه ای نیز در هنگام ورزش به علت تخلیه ی بیشتر قلب در هر ضربان افزایش می یابد .
ورزش های مضر برای فشار خون بالا
فشار خون بالا که اغلب از آن به عنوان «قاتل خاموش» یاد میشود، یکی از شایعترین اختلالات مزمن در جهان است که در صورت عدم کنترل، میتواند زمینهساز بیماریهای قلبی، سکته مغزی و نارسایی کلیه شود. با اینکه فعالیت بدنی منظم یکی از مؤثرترین راهکارها برای کنترل فشار خون و بهبود سلامت قلبیعروقی است، اما همه ورزشها برای همه افراد مناسب نیستند.
در واقع، برخی ورزشهای مضر برای فشار خون بالا میتوانند بهطور خطرناکی فشار خون را افزایش دهند و به جای کمک، وضعیت بیمار را وخیمتر کنند.
فشار خون بالا چیست؟
فشار خون، نیرویی است که خون در جریان عبور از رگها به دیواره آنها وارد میکند. زمانی که این فشار بهطور مزمن از حد طبیعی فراتر رود، وضعیت خطرناکی به نام فشار خون بالا یا هایپرتنشن ایجاد میشود. مقدار نرمال فشار خون در حالت استراحت برای بزرگسالان حدود ۱۲۰ بر روی ۸۰ میلیمتر جیوه در نظر گرفته میشود. اما زمانی که این عدد به طور پایدار از ۱۳۰/۸۰ یا بالاتر تجاوز کند، باید آن را زنگ خطری جدی تلقی کرد.
فشار خون بالا در صورت عدم درمان میتواند زمینهساز مشکلاتی چون حمله قلبی، سکته مغزی، نارسایی کلیوی و آسیب به عروق خونی شود. نکته نگرانکننده آن است که بسیاری از مبتلایان هیچ علامتی احساس نمیکنند، تا زمانی که بیماری وارد مراحل پیشرفته و تهدیدکننده میشود. همین ویژگی، ضرورت چک کردن منظم فشار خون و افزایش آگاهی عمومی را دوچندان میکند.
رابطه ورزش و فشار خون
ورزش یکی از ابزارهای مؤثر برای کنترل و کاهش فشار خون در بلندمدت به شمار میرود. با این حال، باید توجه داشت که فعالیت بدنی باعث افزایش موقت فشار خون در حین تمرین میشود. این واکنش طبیعی بدن، بسته به نوع و شدت ورزش، میتواند در برخی افراد بهویژه مبتلایان به فشار خون بالا خطرناک باشد. برای مثال، تمرینات شدید قدرتی یا وزنهبرداریهای سنگین ممکن است باعث افزایش ناگهانی فشار خون سیستولیک به بالای ۲۰۰ میلیمتر جیوه شوند.
اگرچه این افزایش گذراست، اما در کسانی که فشار خونشان بهخودیخود بالاست، میتواند به قلب، مغز یا عروق آسیب بزند. بنابراین، انتخاب نوع ورزش، شدت آن و دریافت مشاوره پزشکی پیش از شروع برنامه ورزشی، برای بیماران مبتلا به فشار خون بالا اهمیت حیاتی دارد. تمرکز بر تضمین سلامت در کنار فعالیت هدفمند جسمانی، کلید بهرهمندی از فواید ورزش بدون خطر است.
چرا برخی ورزشها برای فشار خون بالا مضر هستند؟
برخی فعالیتهای ورزشی بهدلیل تأثیرات فیزیولوژیکی خاصی که بر بدن دارند، میتوانند فشار خون را بهطور قابل توجهی افزایش دهند و در افراد مبتلا به فشار خون بالا، ریسک بروز عوارض جدی را بالا ببرند.
دلایل خطرناک بودن برخی ورزشها برای بیماران مبتلا به فشار خون بالا:
افزایش ناگهانی و شدید فشار خون: برخی تمرینات شدید باعث جهش فوری فشار خون میشوند
وارد کردن فشار بیش از حد به عضلات و عروق: بهویژه در تمرینات استاتیک و وزنهبرداریهای سنگین
افزایش سریع ضربان قلب: فعالیتهای پرتحرک و بیوقفه ضربان قلب را به سطوح غیرایمن میرسانند
تغییرات شدید فشار اتمسفر: مانند ورزش در ارتفاعات یا غواصی که میتواند گردش خون را مختل کند
افزایش بیش از حد دمای بدن: در ورزشهایی مانند سونا، یوگای داغ یا دویدن در گرما
حبس کردن نفس در حین فعالیت (مانور والسالوا): این حالت در تمرینات قدرتی باعث افزایش شدید فشار داخل قفسه سینه و فشار خون میشود.
معرفی ورزشهای مضر برای فشار خون بالا (با جزئیات و ذکر دلیل)
برخی ورزشها بهدلیل افزایش ناگهانی فشار خون یا وارد کردن استرس شدید به سیستم قلبیعروقی، برای افراد مبتلا به فشار خون بالا مناسب نیستند و حتی ممکن است خطرناک باشند.
ورزشهای مضر برای فشار خون بالا و دلایل آنها:
وزنهبرداری سنگین (Heavy Weightlifting):
تمرینات با وزنههای بسیار سنگین، مخصوصاً زمانی که با حبس نفس (مانور والسالوا) همراه باشند، میتوانند باعث افزایش ناگهانی و شدید فشار خون شوند.
تمرینات ایزومتریک شدید (مثل پلانک طولانیمدت یا اسکات نگهدارنده):
این نوع حرکات فشار ثابتی را به عضلات وارد میکنند و مانع از گردش طبیعی خون میشوند، که ممکن است فشار خون را به سطح خطرناکی برساند.
ورزش در ارتفاعات بالا (مثل کوهنوردی حرفهای):
کاهش سطح اکسیژن در ارتفاع بالا، فشار بیشتری به قلب وارد کرده و ممکن است منجر به افزایش شدید فشار خون و تنگی نفس شود.
ورزشهای پرتحرک و شدید بدون وقفه (مثل اسپرینت یا کراسفیت سنگین):
این نوع فعالیتها ضربان قلب و فشار خون را به سرعت بالا میبرند و برای افرادی با فشار خون کنترلنشده میتوانند خطرناک باشند.
غواصی (Scuba Diving):
تغییرات فشار اتمسفر و نیاز به کنترل تنفس در زیر آب، خطر قابلتوجهی برای بیماران قلبی و مبتلایان به فشار خون بالا ایجاد میکند.
یوگای داغ (Hot Yoga):
افزایش شدید دمای بدن در محیطهای گرم میتواند باعث اتساع رگها و بیثباتی فشار خون شود، که برای بیماران دارای فشار خون بالا خطرناک است.
نکات مهم برای افراد مبتلا به فشار خون بالا که میخواهند ورزش کنند
ورزش منظم میتواند به کنترل فشار خون کمک کند، اما بیماران مبتلا به فشار خون باید با دقت، به تدریج و مشورت پزشکی وارد مسیر فعالیت بدنی شوند تا از خطرات احتمالی پیشگیری شود.
نکات کلیدی برای شروع ایمن ورزش در مبتلایان به فشار خون بالا:
مشاوره پزشکی پیش از شروع ورزش: دریافت تایید و راهنمایی از پزشک متخصص داخلی یا قلب برای تعیین نوع و شدت مناسب فعالیت بدنی
اندازهگیری منظم فشار خون: کنترل دقیق و مستمر فشار خون پیش و پس از تمرین برای پیشگیری از نوسانات خطرناک
انتخاب ورزشهای هوازی کمفشار و مداوم: مانند پیادهروی تند، دوچرخهسواری آرام یا شنا که به بهبود گردش خون بدون فشار بیشازحد کمک میکنند
اجتناب از تمرینات ایزومتریک سنگین: مانند پلانک طولانی یا نگهداشتن وزنه بدون حرکت که باعث حبس نفس و افزایش ناگهانی فشار خون میشود
شروع آهسته و افزایش تدریجی شدت تمرین: از فعالیتهای سبک آغاز شده و بهتدریج زمان و شدت آن افزایش یابد؛ حداقل ۳۰ دقیقه فعالیت متوسط روزانه توصیه میشود
گرمکردن و سردکردن پیش و پس از تمرین: برای آمادهسازی بدن و جلوگیری از شوک ناگهانی به سیستم قلبیعروقی
توجه به علائم هشداردهنده: در صورت بروز سردرد ناگهانی، سرگیجه، تنگی نفس یا درد قفسه سینه، باید فوراً ورزش متوقف شده و مراقبت پزشکی دریافت شود.
