شما اینجا هستید
مقالات متفرقه » عملکرد گیرنده های آندروژن چگونه می باشد

عملکرد گیرنده های آندروژن چگونه می باشد

آندروژن‌ها ابتدا در سال ۱۹۳۶ کشف شدند.از آن زمان به بعد تستوسترون و بسیاری دیگر از استروئید‌های آنابولیک به طور موفقیت آمیزی به شکل مصنوعی تولید شدند.

بین کشف اولین آندروژن و تعیین مکان گیرنده‌های آندروژن در عضلات حدود ۴۵ سال وقفه وجود دارد.به دلیل عدم دانش کافی‌ در مورد گیرنده‌های آندروژن در عضلات دانشمندان برای سالیان این سوال برایشان مطرح میشد که چگونه استروئید‌های آنابولیک در بافت‌های ماهیچه ای عمل میکنند.برخی‌ نیز این سوال برایشان ایجاد شده بود که آیا اصلا آنها موثر هستند یا خیر.

گیرنده‌های آندروژن در ماهیچه‌ها و دیگر بافت‌های سراسر بدن قرار گرفته‌اند.این گیرنده‌ها زمانی‌ که به تستوسترون یا دی هیدرو‌ تستوسترون متصل شوند فعال میگردند.هنگامی که گیرنده‌های آندروژن در عضلات فعال شوند این امر باعث تاثیر مستقیم روی عضله هدف میشود.گیرنده آندروژن در تعامل با دیگر پروتئین‌ها و دخیل شدن در دیگر فعالیت‌ها میتواند در نهایت منجر به رشد عضلات شود.

دانشمندان قبلا بر این باور بودند که به اندازه کافی‌ آندروژن در بدن انسان برای اشباع تمامی‌ گیرنده‌های آندروژنی وجود دارد.این تفکر یعنی‌ اینکه استروئید‌های آنابولیک هیچ مزیتی در رشد عضلات ندارند.همچنین این عقیده وجود داشت که بعد از بلوغ فعالیت گیرنده‌های آندروژن کمتر میشود به این معنی‌ که تعداد کمتری از گیرنده‌های آندروژنی فعال برای عمل استروئید‌ها وجود خواهند داشت.یک باور دیگر این بود که استروئید‌های آنابولیک نمیتونند عملکردی را خارج از ناحیه گیرنده داشته باشند.اما این موضوع غلط می‌باشد زیرا عملکرد غیر مستقیم استروئید‌های آنابولیک در خارج از فضای گیرنده‌های آندروژن میتواند روی رشد عضلات تاثیر گذار باشد.

اما همچنان گفته میشود که هنگام مصرف استروئید‌های آنابولیک یک نقطه اشباع مشخصی‌ وجود دارد.این موضوع تا حدودی درست می‌باشد.درست مثل کراتین مونوهیدرات یا هر مکمل مرتبط دیگری در این زمینه بدن برای آنها یک نقطه اشباع مشخصی‌ دارد.این یعنی‌ بدن برای استفاده از آنها دارای یک محدودیت می‌باشد.هر شخصی‌ دارای تعداد مشخصی‌ از گیرنده‌های آندروژن در بدن خود می‌باشد.همانند هر چیز دیگری تعداد این گیرنده‌ها به دلیل فاکتور‌های زیادی از هر فردی تا فرد دیگر متفاوت می‌باشد.حجم عضلانی موجود، نوع فیبر‌های ماهیچه ای موجود و سطح فعالیت فرد میتواند روی تراکم گیرنده‌های آندروژن نقش داشته باشد و میتواند تعیین کننده تعداد گیرنده‌های آندروژن موجود در هر فردی باشد.

برای تستوسترون یا هر استروئید آنابولیک دیگری در بدن یک نقطه اشباع مشخصی‌ وجود دارد.این نقطه اشباع به نحوی در مورد هر فرد قابل بحث می‌باشد.بسیاری گمان میکنند که مقادیر بیشتر از ۱۰۰۰ میلی‌گرم تستوسترون در هفته بی‌ فایده می‌باشد و گروهی نیز عقیده دارند که نقطه اشباع حتی پایین تر از این میزان می‌باشد.مشخصا بر اساس این تفکر تعداد گیرنده‌های آندروژن موجود در بدن یک فرد تعیین کننده نقطه اشباع خواهد بود.این تفکر نیز در راستای تفکر استروئید‌های آنابولیک تنها می‌توانند در گیرنده‌های آندروژن عمل کنند و نه خارج آن قرار میگیرند.

تمام استروئید‌ها دارای میل به ایجاد پیوند دارند.استروئیدی که دارای میل پیوند بیشتری باشد میتواند با سرعت بیشتری به گیرنده‌ها متصل شود.این موضوع باعث فعال سازی بیشتر گیرنده‌های آندروژن میشود و همین موضوع اینطور در نظر گرفته میشود که میتواند باعث عضله‌ سازی بیشتر شود.ناندرولون و تستوسترون نشان داده‌اند که دارای میل پیوند بیشتری هستند.از طرف دیگر اکسی متولون، متاندروستنولون و استانوزولول دارای میل پیوند کمی‌ هستند و اینها چند نمونه از استروئید‌های آنابولیک قدرتمند میباشند.این نشان میدهد که بین استروئید‌های آنابولیک و رشد عضلات چیزی بیشتر از عملکرد آنها تنها در گیرنده‌های آندروژن وجود دارد.

خواننده محترم، این مطلب در سایت ادکوان ( پایگاه تخصصی بدنسازی و پاورلیفتینگ ) منتشر شده و شما هم اکنون درحال خواندن نسخه کپی آن هستید. لطفا جهت حمایت از ما، به سایت ادکوان مراجعه کنید. متشکرم.
Edcoan.ir

(IGF-1) یکی‌ از آنابولیک‌ ترین هورمون‌های درون بدن می‌باشد.تستوسترون نشان داده است که میتواند باعث افزایش سطح قابل توجه (IGF-1) در بدن شود.ناندرولون نیز نشان داده است که میتواند باعث کاهش اتصال پروتئینی به (IGF-1) شود.این موضوع باعث افزایش گردش (IGF-1)‌های فعال در بدن میشود.اینطور گمان میشود که بسیاری از استروئید‌های آنابولیک مخصوصا آنهایی که میل پیوند کمی‌ دارند از طریق تاثیر روی (IGF-1) میتوانند باعث ایجاد شرایط آنابولیسم در بدن شوند.البته فاکتور‌های زیادی دیگری نیز در همکاری با این استروئید‌های با میل پیوند کم قرار دارند که میتواند آنها را اینگونه کارامد کند زیرا که فعالیت آندروژن نتیجه چندین رویداد زنجیره‌ وار به شدت پیچیده می‌باشد.

بسیاری از استروئید‌های آنابولیک نشان داده‌اند که میتوانند به گیرنده‌های کورتیزول متصل شوند.کورتیزول هورمونی است که در شرایط استرس، بیماری و کمبود خواب آزاد میشود.هنگام عضله‌ سازی و چربی‌ سوزی کورتیزول آن هورمونی نمی‌باشد که بخواهید در بدن خود داشته باشید.در واقع کورتیزول میتواند شرایطی را دقیقا برعکس آنچه می‌خواهید ایجاد کند.هنگامی که استروئید‌های آنابولیک به گیرنده‌های کورتیزول متصل شوند کورتیزول دیگر نمی‌تواند تاثیرات منفی‌ خود را اعمال کند.این امر بدن شما را از تجزیه عضلات و تجمع چربی‌‌ها در آن محافظت می‌کند.در واقع این نیز یک راه غیر مستقیم دیگر از استروئید‌های آنابولیک روی عضله‌ سازی می‌باشد بدون اینکه به گیرنده‌های آندروژن متصل شوند.

تعداد گیرنده‌های آندروژن موجود در بدن نیز خود تاثیر زیادی در میزان کارامدی برخی‌ استروئید‌های خاص دارد.اینطور مشخص شده است که فیبر‌های ماهیچه ای نوع ۲ میتوانند باعث بهبود تنظیم گیرنده‌های آندروژن شوند.این موضوع نشان میدهد که تمرینات با وزنه که میتواند باعث افزایش حجم فیبر‌های ماهیچه ای نوع ۲ شود، میتواند باعث فعال سازی بیشتر گیرنده‌های آندروژن در بدن شود.اینطور شایعه شده است که مصرف دوز‌های بالای استروئید‌های آنابولیک باعث کاهش فعالیت گیرنده‌های آندروژن میشوند.اکنون بیایید نگاهی‌ منطقی‌ به این تئوری داشته باشیم.

یک بدن ساز حرفه‌ای را در نظر بگیرید که بیشتر از ۲۰ سال است در حال مصرف استروئید‌های آنابولیک می‌باشد و دارای وزن ۲۸۰ پوند می‌باشد.برای این فرد کاهش فعالیت گیرنده‌های آندروژن غیر ممکن به نظر می‌رسد بر خلاف آنچه که مردم بیان می‌دارند.بسیاری از افراد به اولین دوره استروئید‌های خود نگاه میکنند و اعتقاد دارند که بخش اعظمی از قابلیت رشد آنها قبلا صورت گرفته است و بعد از مصرف استروئید‌ها به دلیل کاهش فعالیت آندروژن‌ها دیگر افزایش حجم قابل توجهی‌ رخ نمیدهد.

 

در واقع باید به خاطر داشته باشید که مصرف استروئید‌های آنابولیک در هر فردی تنها او را قادر می‌سازد تا حد خاصی‌ رشد داشته باشد.مهم نیست که از چه دارویی استفاده می‌کنید زیرا ژنتیک در نهایت در یک نقطه‌ای رشد شما را محدود خواهد کرد.هنگامی که یک فرد در دوره اول استروئید خود ۳۰ پوند عضله‌ سازی می‌کند دیگر غیر واقع بینانه می‌باشد که انتظار داشته باشد در دوره بعدی نیز ۳۰ پوند دیگر عضله‌ سازی کند.اینکه اینگونه افراد گمان میکنند که می‌توانند ۳۰ پوند دیگر روی آن میزان قبلی‌ عضله‌ سازی کنند فکری باطل است.همانطور که بیان شد ژنتیک در یک نقطه‌ای شما را متوقف می‌کند.

اغلب بحث‌هایی در مورد گیرنده‌های آندروژن و کاهش فعالیت آنها و راه‌های جلوگیری از اتفاق این موضوع در حال انجام می‌باشد.گیرنده‌های آندروژن دارای نقش در ایجاد شرایط آنابولیسم هستند اما این کل قضیه نمی‌باشد.دیانابول یکی‌ از قوی‌ترین استروئید‌ها می‌باشد که بدن سازان بیشتر از ۵۰ سال است از آن استفاده میکنند و باید بدانید که میل پیوند آن با گیرنده‌های آندروژن در سطح کم می‌باشد.این موضوع نشان میدهد که راه‌های بسیار زیاد دیگری در تاثیر گذاری استروئید‌های آنابولیک روی رشد عضلات وجود دارد.

منبع:

http://www.ironmagazine.com/

تهیه شده در پایگاه تخصصی بدنسازی و پاورلیفتینگ (ادکوان – Edcoan.ir)

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

مجله ادکوان، پایگاه تخصصی بدنسازی و پاورلیفتینگ | بررسی آخرین مقالات، خبرها و اتفاقات دنیای ورزش در رشته بدنسازی، پرورش اندام و پاورلیفتینگ، گالری تصاویر و فیلم، مجلات و مشاوره