راهنمایی گرفتن از حرفه ای ها
شما اینجا هستید
توصیه بدنسازان حرفه ای » راهنمایی گرفتن از حرفه ای ها

« راهنمایی گرفتن از حرفه ای ها همیشه مفید و ارزشمند است.»

« حرفه ای ها بدترین افرادی هستند که ممکن است بخواهید از آنها راهنمایی بگیرید..)

هیچ یک از دو عبارت بالا نمی توانند همیشه و به طور کامل صحیح باشند. در واقع، این موضوع بستگی به این دارد که برای دریافت راهنمایی به سراغ کدام حرفه ای بروید. قبل از اینکه وارد بحث شویم، اجازه بدهید کمی در مورد ویژگی منحصر به فرد ورزش ما در مقایسه با ورزش های دیگر حرف بزنم.

بدنسازان و هواداران بدنسازی اغلب درمورد محبوبیت نسبتا کم این ورزش گله دارند و به این حقیقت تلخ اشاره می کنند که ورزشکاران این رشته از درآمدهای به مراتب کمتری نسبت به ورزشکاران رشته های مردم پسند تر مثل بیسبال، فوتبال، بسکتبال، گلف،هاکی و… برخوردار هستند.

هنی رامبد

مربی بدنسازی هنی رامبد

آنها مقصر اصلی را نبود یا کمبود برنامه های پخش تلویزیونی این رشته می دانند و به غلط تصور می کنند که اگر مسابقات بدنسازی هم مثل خیلی از رشته های ورزشی از برنامه پخش منظم در شبکه های مطرح برخوردار شوند

چیزی که قبلا برای سالیان دراز انجام می شد، محبوبیت این رشته ورزشی به سرعت رو به افزایش می گذارد و پول اسپانسرهای بزرگی مثل نایک و تویوتا و …. هم به جیب فعالان این رشته سرازیر می گردد. واقعا دوست ندارم شمارا ناامید کنم، اما چنین چیزی هیچ وقت اتفاق نخواهد افتاد؛ دلیل آن را برایتان می گویم

 

بدنسازی تنها ورزشی است که اکثر هواداران آن هم خودشان در سطحی از این رشته مشغول فعالیت هستند. البته همه آنها در مسابقات شرکت نمی کنند، اما بسیاری در فکر آن هستند و خیلی ها هم حداقل سبک زندگی این رشته (یعنی تمرین سخت، غذا خوردن با فواصل ۳-۲ ساعته و تلاش برای پیشرفت تا سر حد امکان را رعایت می کنند. این افراد کاملا از هواداران رشته های دیگر متمایز هستند.

میلیون ها نفر به طور مداوم مسابقات فوتبال را از تلویزیون تماشا کرده و تواناییهای ورزشی بازیکنان و نبرد آنها در میدان بازی را تحسین می کنند. اما آنها آرزوی بازی کردن مثل این ورزشکاران را در سر ندارند، یا چندین ساعت از وقت روزانه شان را به این اختصاص نمی دهند که به بازیکن فوتبال بهتری تبدیل شوند. عمدتا به خاطر اینکه فعل و انفعال زیادی در مسابقات بدنسازی وجودندارد

فیگور گرفتن واقعا آنقدرهاهم هیجان انگیز نیست، این رشته معمولا فقط برای همان عده اندکی جذاب است که آن را تحسین کرده و برای تبدیل شدن به بهترین بدن های روی کره زمین تلاش می کنند؟

موضوع دیگری که باید بدان توجه شود این است که در ورزش های دیگر، هواداران این موضوع را درک می کنند که بازیکنان محبوب آنها ورزشکاران نخبه ای هستند که بایک استعداد خاص به دنیا آمده و سالیان درازی از تعلیم و تربیت رابرای شکوفا کردن آن استعدادها سپری نموده اند. هواداران فوتبال، بسکتبال و بیسبال به خوبی آگاهند که هر کسی نمی تواند در سطح حرفه ای این ورزش ها فعالیت کند. میلیونها کودک و نوجوان در سراسر ایالات متحده و

در کشورهای دیگر آرزوی حرفه ای شدن در این رشته ها را در سر می پرورانند. تنها بهترین های آنها به لیگهای دسته یک دبیرستانی و دانشگاهی می رسند، و باز هم فقط بهترین این بازیکنان دانشگاهی توسط تیم های حرفه ای انتخاب می شوند.

اما در بدنسازی، همیشه این افسانه وجود داشته است که هر کسی که بخواهد می تواند حرفه ای شود، به شرطی که به خودش ایمان داشته باشد و به اندازه کافی تلاش کند. بسیار متاسفم که باید این خبر ناگوار را به طرفداران این طرز فکر بدهم، اما این موضوع به هیچ وجه صحت ندارد.

بدنسازان نخبه همگی صاحب ژنتیکهای برتر و کمیابی هستند که ترکیبی از ساختار استخوانی مناسب، طول و شکل مناسب عضلات و توانایی افزایش حجم عضلانی چشمگیر بدون تجمع زیاد چربی را شامل می شود.

یکی دیگر از افسانه های رایج امروزی این است که در صورت مصرف کافی دارو، هر کسی می تواند بر نقایص ژنتیکی غلبه کند و به سطوح پیشرفتهای مثل حرفه ای ها برسد. مصرف دارو در ورزش ما بسیار رایج است، اما حقیقت تلخ و سرد این است که اگر از آن ژنتیک مطلوب اولیه برخوردار نباشید، حتی با مصرف دارو هم نمی توانید شبیه بدنسازان روی جلد مجلات شوید. البته منظور این نیست که هیچ کس نمی تواند پیشرفت کند و یا به بهترین بدنی که پتانسیلش را دارد برسد.

موضوع بحث فقط این است که بدون برخورداری از آن ژنتیک های مرغوب و کمیاب، نتیجه کار شما هرگز مشابه افرادی نخواهد بود که با DNAهای خوش ساخت به دنیا آمده اند! |

خب، حالا برگردیم به موضوع اصلی؛ آیا حرفه ای ها افراد مناسبی برای راهنمایی گرفتن هستند؟ بستگی به حرفه ای اش دارد؛

برخی از حرفه ای ها وقت زیادی را صرف تفکر و تعمق در مورد برنامه های تمرین و تغذیه شان می کنند و برخی حتی پس از بازنشستگی از مسابقات، به مربیگری ورزشکاران دیگر و کمک به آنها در جهت رسیدن به اهدافشان می پردازند.

دوریان یتس یک نمونه بسیار خوب از این موضوع است. دوریان واقعا یک بدنساز «متفکر» است و به نظر من، ایوان سنتوپانی و تعداد معدودی از بدنسازان دیگر هم در این دسته قرار می گیرند.

در سوی مقابل، شما حرفه ای هایی را هم میبینید اسم شان را البته ذکرنمی کنم که هرگز زیاد در مورد چرایی و چگونگی کارهایی که انجام میدهند فکرنمی کنند.

آنها فقط سخت تمرین کرده و به تقلید از شیوه تغذیه بدنسازان دیگر پرداخته اند، و در عین حال مثل علف هرز رشد کرده اند. همچنین، بدن این افراد در بسیاری از موارد بسیار بهتر از افراد عادی به مصرف دارو جواب میدهد خود این هم یکی دیگر از اجزای ژنتیک خوب است که البته در اینجا زیاد راجع به آن صحبت نمی کنیم. مخلص کلام اینکه این افرادهرگز برای رشد مشکل خاصی نداشته اند و مجبور نشده اند تا برای عبور از بن بست ها با موانع به تحقیق و

تفحص بپردازند.

در اکثر موارد، این موضوع به خصوص زمانی صدق می کند که یکی از عضلات یک حرفه ای بسیار چشمگیرتر از بقیه عضلاتش به چشم می آید. برای افرادی که یک عضله سخت رشد دارند، پیروی از توصیه حرفه ای هایی که در آن عضله قوی هستند شاید بدترین انتخاب ممکن باشد.

برای مثال، مسترالمپیای حال حاضر، فیل هیث، واقعا نمی تواند در مورد راز و رمز رشد عضلات بازو به افرادی که در این ناحیه ضعیف هستند کمکی بکند. بازوهای او تقریبا از همان ماه های اول شروع تمرین بسیار حجیم بوده اند، وفیل در واقع در بخش اعظم دوران ورزش حرفه ای اش از تمرین دادن آنها خودداری کرده است، چون در غیر این صورت بیش از حد بزرگ می شدند و تناسب بدنش را خراب می کردند؟

اکثر حرفه ای هامسلما حرفهایی برای گفتن دارند، چون زندگی شان را وقف ساختن بهترین بدن ممکن برای خود کرده اند. بعضی از آنها در نقطه ای مجبور شده اند تا راه غلبه بر موانع خاص، مثل رشد دادن یک عضله سرسخت یا افزایش وزن علی رغم برخورداری از متابولیسم سریع، را پیدا کنند.

آنهایی که کار مربیگری هم انجام داده اند معمولا از تجربه خوبی برای کمک به افراد با ژنتیک متوسط برخوردارند و می توانند آنهارادر رسیدن به اهدافشان یاری کنند. حرفه ای های دیگری هم هستند که نمی توانند اینقدر مفید باشند و واقعا نمی توانند سختیها و تلاشهای یک بدنساز متوسط برای عضله سازی و چربی سوزی را درک کنند، چون خودشان اصلا مشکلی در این زمینه نداشته اند. نه اینکه این افراد در راه رسیدن به هدفشان تلاش نکرده اند، بلکه منظور این است که آنها مادامی که سخت تلاش کرده اند،همیشه جواب گرفته اند.

شخصا فکر می کنم این منصفانه نباشد که توقع داشته باشیم حرفه ای ها بتوانند در همه زمینه های تمرین و تغذیه به ما کمک کنند. آیا طرفداران فوتبال از لیونل مسی توقع دارند که در تبدیل شدن به یک فوق ستاره فوتبال به آنها کمک کند؟؟؟ البته که نه، حتی فکر این موضوع هم خنده دار است. با وجود این، هواداران بدنسازی از بدنسازان حرفهای IFBB توقع دارند که تکنیکها و رازهایشان را با آنها در میان بگذارند تا آنها هم به همان سطح از توسعه عضلانی دست پیدا کنند.

 

خب، پس باید به حرف چه کسی گوش کنیم؟ این سوال بسیار سختی است که می شود هفته ها راجع به آن بحث کرد. من شخصا افرادی را ترجیح می دهم که سابقه زیادی در کمک کردن به دیگران دارند – افرادی که در سوابق آنها می توان شاگردان زیادی را یافت که با وجود ژنتیک معمولی و عدم مصرف داروهای رنگارنگ هم به موفقیت نسبی دست پیدا کرده اند. به عنوان چند نمونه از

مربیهای موفق می توانم از جان مدوز (روش تمرینی Mountainds)، دانته ترودل (روش تمرینیDCو داگ کرپ) هنی رامبد (روش تمرینی۷-FST) یاد کنم. این اسامی بیشتربه واسطه برخی شاگردان معروف خود مطرح شده اند،

تعداد بسیار بیشتری از مردان و زنان معمولی هم از توصیه های آنها استفاده کرده و به موفقیت رسیده اند.

خب، پس راهنمایی گرفتن از حرفه ای هامفید هستند یا بی ارزش؟ می تواند هر یک از این دو باشد، ولی قطعا هیچ وقت نمیتوان گفت که همیشه یکی از این دو مورد است خیلی از حرفه ای ها منبع بسیار عظیمی از دانش کاربردی و مفید هستند، و خیلی های دیگرنه!

 

 

 

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

مجله ادکوان، پایگاه تخصصی بدنسازی و پاورلیفتینگ | بررسی آخرین مقالات، خبرها و یافته های دنیای ورزش در رشته بدنسازی، پرورش اندام، پاورلیفتینگ و آمادگی جسمانی، گالری تصاویر و فیلم، مجلات و مشاوره