اثر و فواید ورزش برای بیمارن دیابتی
شما اینجا هستید
مقالات ورزشی » اثر و فواید ورزش برای بیمارن دیابتی

اثر و فواید ورزش برای بیمارن دیابتی
بدنسازی بک علم و عبارت از شناخت کامل عضلات اسکلتی هورمون های بدن و تغذیه است انسولین یکی از هورمون های است که در جذب پروتئین و بازسازی عضلات بعد از تمرین تاثیر بسزایی دارد (به همین دلیل مصرف مکمل های آمینو اسید همراه نوشیدنی های شیرین بعد از تمرین توصیه می شود).

اثر و فواید ورزش برای بیمارن دیابتی

نقطه مقابل انسولین هورمون های کورتیزول و گلوکاگون است که اصطلاحا به آنها هورمون های کاتابول (تحلیل برنده عضلات) گفته می شود کورتیزول هورمونی است که موجب تجزیه عضلات می گردد و ترشح آن با استرس افزایش می یابد و هر چه عضلات فشار کمتری قرار داشته باشد بدن بیشتر در حالت کاتابولیک قرار می گیرد

ورزش در درمان دیابت بسیار موثر است زیرا نه تنها باعث پایین آوردن قند خون و کاهش مقاومت بدن به انسولین می شود بلکه خطر بیماری های قلبی عروقی و نیاز به دارو در دیابت نوع ۲ (دیابت غیر وابسته به انسولین) را کاهش می دهد
هنگامی که یک فرد غیر دیابتی ورزش می کند سطح انسولین خون تحت تاثیر افزایش هورمون های ضد انسولین (خصوصا گلوکاگون) کاهش می یابد به این ترتیب افزایش مصرف گلوکز توسط عضله با افزایش تولید گلوکز توسط کبد مطابقت می یابد .
برای جلوگیری از افت قند خون در افراد دیابتی باید غذای بیشتری قبل از ورزش در حین یا بعد از آن مصرف کرد و یا دز انسولین را با افزایش فعالیت ورزشی کاهش داد.
در افراد دیابتی که انسولین یا دارو های کاهنده قند خون مصرف می کنند هایپوگلاسیمی (کاهش قند خون) مشکلی است که با ورزش پیش می آید .
این هایپوگلایسمی بیشتر بعد از ورزش اتفاق می افتد زیرا بعد از ورزش کبد و عضلات نیاز به استفاده از گلوکز برای بازسازی گلیکوژن دارد که این بازسازی ۲۴ تا ۳۰ ساعت طول می کشد . از طرفی اگر در حالی که قند خون بیشتر از ۲۵۰ تا۳۰۰ میلی گرم در دسی لیتر است ورزش شروع شود هیپوگلیسمی و کتوز در اثر کمبود انسولین رخ می دهد در این حالت ورزش باید متوقف شود .

راهنمای ورزش در افراد دیابتی :
تست قند خون قبل و بعد از ورزش به تعیین نوع برنامه ورزشی شخص دیابتی بسیار کمک میکند
در کل به ازای هر یک ساعت ورزش خوردن ۲۵ گرم کربوهیدرات اضافی قبل یا بعد از ورزش مورد نیاز است برای ورزش های شدیدتر ممکن است ۳۰ گرم کربوهیدرات به ازای هر یک ساعت نیاز باشد ورزش با شدت متوسط و مدت کمتر از ۳۰ دقیقه به ندرت احتیاج به مصرف کربوهیدرات اضافه دارد ولی با این وجود اگر قند خون کمتر از ۱۰۰ میلی گرم در دسی لیتر باشد مصرف یک وعده غذای کوچک و کم حجم لازم است

اثر و فواید ورزش برای بیمارن دیابتی

اغلب برای جلوگیری از هایپوگلیسمی باید دز انسولین را تنظیم کرد و این تنظیم بیشتر در مورد ورزش که ۴۵-۶۰ دقیقه طول می کشد اهمیت پیدا میکد در بیشتر افراد دیابتی کاهش متوسط (تقریبا ۱۰-۲۰ درصدی) دوز انسولین تزریقی برای جلوگیری از هیپوگلیسمی کافی است . برای ورزش های طولانی تر و شدید تر کاهش بیشتری در کل دز انسولین روزانه ممکن است نیاز شود
به طور کلی کاهش انسولین بر حسب شدت ورزش به ترتیب زیر است :
۱۰درصد برای ورزش یا فعالیت سبک
۲۰ درصد برای ورزش یا فعالیت متوسط
۳۰ تا ۴۰ درصد برای ورزش یا فعالیت شدید و بر حسب مدت ورزش کاهش دز انسولین کوتاه اثر به ترتیب زیر است:
۳۰درصد کاهش برای ورزش کمتر از یک ساعت
۴۰ درصد کاهش برای ورزش ۱-۲ ساعته
۵۰ درصد کاهش برای ورزش ۳ ساعته و بیشتر
قبل از انجام ورزش گرم کردن لازم است تا عضلات برای فعالیت هوازی آمادگی پیدا کنند بطور ایده آل در یک ورزش ۳۰ -۴۰ دقیقه ای قسمت هوازی ورزش تقریبا ۲۰ دقیقه باید ادامه یابد
باید دانست که حتی ۳ بار ورزش ۱۰ دقیقه ای در طول روز به جای یک بار ورزش ۳۰ دقیقه ای هم می تواند همان اثرات مفید را داشته باشد
در دیابت نوع ۲ ورزش تا حدود زیادی باعث افزایش حساسیت سلول ها نسبت به انسولین و کاهش مقاومت به انسولین می شود و از آنجایی که این حساسیت ایجاد شده به انسولین ۴۸ ساعت بعد از ورزش دوباره از بین می رود تکرار ورزش در دوره های منظم برای کاهش مقاومت به انسولین در دیابت نوع ۲ لازم است ورزش همچنین اثر هورمون های ضد انسولینی را می کاهد و باعث بهبود کنترل گلوکز می شود .
انجام ورزش بعد ازخوردن غذا مفید است و باعث کاهش هایپرگلیسمی (افزایش قند خون) بعد از غذا (که در دیابت نوع ۲ رایج است) می باشد.
مصرف بی واسطه و مستقیم اسید های چرب می دانیم که اکثر بافت های بدن از گلوکز (قند خون) به عنوان سوخت اصلی خود استفاده می کنند .
یکی از وظایف دستگاه گوارش و کبد این است که مواد غذایی دریافت شده را هضم و جذب کرده و در نهایت قسمتی از آن را به شکل گلوکز برای مصرف بافت های و سلول های بدن وارد جربان خون کند .
برای ورود گلوکز به درون سلول و مصرف آن وجود هورمون انسولین ضروروی است انسولین هورمونی است که از افزایش قند خون جلوگیری می کند این هورمون از تجزیه چربی بدن و آزاد شدن اسید های چرب از بافت چربی جلوگیری می کند حتی در صورت مصرف زیاد غذا به ذخیره شدن انرژی به صورت چربی نیز کمک می کند
اما عضلات در حال فعالیت از این امر مستثنی هستند و می توانند بدون نیاز به انسولین انرژی خود را علاوه بر گلوکز از اسید های چرب نیز تامین کنند .سایت ادکوان.این امر باعث ذوب شدن توده چربی و آزاد شدن اسید های چرب از آن می شود که به نوبه خود توسط عضلات به مصرف خواهند رسید .
تاثیر مثبت ورزش در بیماران دیابتی و کاهش مقاومت به انسولین
در بیماران دیابتی نوع دو انسولین در بدن ترشح می شود ولی قادر به عملکرد صحیح خود نیست که اصطلاحا به آن مقاومت به انسولین گفته می شود
مشخص شده است که بافت چربی گیرنده عمده ای برای انسولین ندارد و به طور بارزی باعث مقاومت به اثرات انسولین و در نتیجه بالا رفتن قند خون و عوارض ناشی از آن می شود
ورزش با کاهش بافت چربی و افزایش میزان سوخت و ساز بدن مقاومت به انسولین را کاهش داده و باعث بهبود عملکرد گیرنده های انسولین شده و سطح گلوکز خون را کاهش می دهد
حتی در بیماران دیابتی نوع یک که در بدن آن ها انسولین وجود ندارد یا به میزان کافی ترشح نمی شود ورزش با افزایش میزان متابولیسم و مصرف انرژی سطح گلوکز یا قند خون را کاهش می دهد و بدین ترتیب نیاز به انسولین تزریقی با رعایت رزیم های بسیار سخت و محدود از قند و انرژی را در این افراد کمتر می کند .

  1. علی

    یه سوال داشتم ، من دیابت نوع یک دارم ۳۰ سال سن دارم، ۷ ماه بدنسازی کار میکنم، اما دستهام رشد نداره دلیلش دیابت میتونه باشه، ایا دیابت مانع افزایش حجم عضله میشه

    • قادر

      راهنمای کلی و توصیه های ضروری در بیمارن دیابتی:
      برای ورزش کردن مشاوره با پزشک در خصوص مصرف داروهای خوراکی، زمان مناسب برای ورزش کردن و دفعات تزریق از اهمیت خاصی برخوردار است. همچنین افراد مبتلا با سن حدود ۴۰ سال به بالا علاوه بر رعایت موارد ذکر شده باید مورد ارزیابی با تست ورزش قرار گیرند.
      برنامه های ورزشی باید به آهستگی و با فشار کم آغاز و به تدریج به سرعت و فشار آن افزوده شود. همچنین توصیه می شود که بیماران دیابتی قبل از هر جلسه فعالیت ورزشی بدن خود را با حرکات ملایم و آهسته گرم نمایند و پس از پایان فعالیت نیز بدن خود را سرد نمایند. تعداد جلسات توصیه شده برای اینگونه بیماران ۳ تا ۵ جلسه در هفته می باشد. معمولا برنامه ورزشی برای بیماران دیابتی باید هوازی بوده و فشار به شکل تدریجی افزایش یابد. بعلاوه هر جلسه باید شامل بخش های زیر باشد:
      ۱) ۱۰ دقیقه گرم کردن بدن با حرکات نرمشی
      ۲) ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ورزشهای هوازی (پیاده روی – دوی آهسته) با میزان مشخص افزایش ضربان قلب (۶۰ تا ۷۵ درصد حداکثر ضربان قلب)
      نحوه ی مشخص کردن درصدی از حداکثر ضربان قلب این چنین است که سن خود را از عدد ۲۲۰ کم می کنید،‌عددی به دست خواهد آمد که حداکثر ضربان قلب شما می باشد. سپس می توانید درصد مورد نظر را از حداکثر ضربان قلب بدست آورید.
      برای مثال ۷۰ درصد حداکثر ضربان قلب فردی ۲۰ ساله این چنین محاسبه می شود:
      ضربه در دقیقه۲۰۰=۲۰-۲۰۰
      ضربه در دقیقه۱۴۰ =۷۰%X۲۰۰
      ۳) ۱۵ تا ۲۰ دقیقه ورزش های سبک و حرکات کششی برای سرد کردن بدن (برای اطلاع بیشتر مراجعه شود به نوشتار « تمرینات کششی و عمومی» در آرشیو موضوعی وبلاگ)
      پیاده روی از مناسب ترین فعالیت هایی است که برای بیماران قندی توصیه می شود چرا که در همه جا قابل اجرا می باشد و نیاز به وسیله خاصی ندارد. از جمله تاثیرات دیگر پیاده روی میتوان به کاهش فشار خون، کاهش وزن چربی بدن و کاهش وزن نیز اشاره کرد.

      • رضا

        آیا می‌دانید باید بعد از ورزش‌کردن پاهای خود را از نظر بریدگی، تاول، زخم یا تورم بررسی کنید و در صورت مشکل حتما با پزشک خود تماس بگیرید.

        همان‌طور که می‌دانید ورزش در کنار تغذیه مناسب و مصرف منظم دارو می‌تواند باعث کنترل قند‌خون در افراد مبتلا به دیابت شود. یک فرد دیابتی باید با فراگیری آموزش‌های لازم و به کمک کنترل روزانه قند‌خون و ادرار، بین فعالیت بدنی، غذا و داروهای خود، تعادل مناسب ایجاد کند تا نه‌تنها از افزایش قند خون خود جلوگیری کند بلکه مانع از هیپوگلیسمی یا افت آن شود. اگر شما هم مبتلا به دیابت هستید این ۱۴ نکته ورزشی به خاطر بسپارید.

        تاثیر ورزش بر دیابت

        ورزش، حساسیت بدن را به انسولین افزایش می‌دهد و باعث کاهش قند‌خون می‌شود.
        در تنظیم فشار خون مؤثر است.

        با کاهش توده چربی بدن به کاهش وزن کمک می‌کند.

        باعث افزایش انرژی و کاهش استرس می‌شود.

        زمان مناسب برای ورزش

        همیشه از پزشکتان درباره زمان ورزش سوال کنید. پزشک براساس برنامه روزانه، رژیم غذایی و داروهای مصرفی شما، بهترین زمان ورزش را مشخص می‌کند.

        برای افراد دیابتی یک تا سه ساعت پس از صرف غذا مناسب‌ترین وقت برای ورزش است. همیشه قبل از شروع ورزش قند‌خونتان را‌ اندازه بگیرید. وقتی قند‌خون ناشتای بالای ۲۵۰ یا بالای ۳۰۰ دارید یا مقدار زیادی کتون از طریق ادرار دفع می‌کنید، زمان مناسبی برای ورزش نیست زیرا اگر ورزش کنید قند‌خونتان بالا می‌رود.

        آیا هر نوع ورزشی را می‌توان انجام داد؟

        ورزش‌هایی که باعث بالا رفتن فشار در مویرگ‌های شبکیه چشمتان شود؛ مانند بلند کردن وزنه سنگین، ممکن است مشکلات چشم شما را افزایش دهد.

        اگر دچار نوروپاتی و اختلال حسی در پاهایتان هستید، پیاده‌روی طولانی ممکن است باعث آسیب رسیدن به آنها شود.

        مراقبت از پاها هنگام ورزش

        هنگام ورزش از کفش و جوراب مناسب استفاده کنید.

        بعد از ورزش پاهای خود را از نظر بریدگی، تاول، زخم یا تورم بررسی کنید و در صورت مشکل با پزشک خود تماس بگیرید.

        آیا ورزش باعث افت قند‌خون شود؟

        در دیابتی‌ها که انسولین استفاده می‌کنند فعالیت ورزشی ممکن است باعث افت قند‌خون شود. افت قند‌خون ممکن است حین ورزش، درست بلافاصله بعد از آن یا حتی شش تا ۱۰ ساعت بعد از ورزش (هیپوگلیسمی تأخیری) ایجاد شود. قبل از شروع فعالیت‌های ورزشی قند‌خونتان را ‌اندازه‌گیری کنید و در مورد کم کردن دارو از پزشک خود سوال کنید.

        هرگز زمانی که قند‌خون شما خیلی پایین است ورزش نکنید.

        اگر بیشتر از یک ساعت ورزش می‌کنید به فواصل منظم، قند‌خونتان را‌ اندازه بگیرید.
        همیشه مقداری مواد قندی زودجذب و غذا به همراه داشته باشید تا در صورت افت قند‌خون بخورید.

        زمان مناسب ورزش

        ورزش، قند‌خون بالا را بالاتر و قند‌خون پایین را پایین‌تر می‌آورد؛ بنابراین بهترین زمان ورزش، زمانی است که از قند‌خون طبیعی برخوردارید.

    • دکتر سیده طیبه رهیده

      ورزش یکی از پایه های اصلی درمان دیابت علاوه بر رژیم غذایی و دارویی را تشکیل می دهد. بسیاری از ورزشکاران به دلیل تبلیغات و آگهی های زیادی که سایر ورزشکاران و مربیان در مورد اثرات مکمل ها روی فعالیت ورزشی ارایه می دهند ، از آنها استفاده می کنند. اما یک رژیم غذایی خوب ، نیاز ورزشکاران را برآورده می کند و مکمل هایی که می توانند فوایدی برای ورزشکار داشته باشند انگشت شمارند، و البته به شرطی مفید خواهد بود ، که درست مصرف شود.

      مکمل های ورزشی شامل مکمل های پروتئینی که برای افزایش حجم عضله و افزایش وزن بکار می روند، مکمل های ویتامینی که برای تامین نیاز افزایش یافته ورزشکاران خاصی به انواع ویتامین ها مورد استفاده قرار می گیرند ، مکمل های ارگوژیک که حاوی موادی در جهت تکمیل رژیم غذایی هستند ؛ نظیر کراتین و …

      مکمل های پروتئینی: ورزشکاران باید از مصرف پروتئین و آمینو اسیدها به شکل پودر یا قرص خودداری کنند. افزایش پروتئین دریافتی باعث کم آبی ، افزایش دفع کلسیم از ادرار ، اضافه وزن و آسیب کبد و کلیه می شود. میزان پروتئین لازم برای بزرگسالان در طی فعالیت بدنی ۱۵-۱۲درصد انرژی مورد نیاز او می باشد .

      مکمل های ویتامینی آنتی اکسیدانی مانند ویتامین ها C ، A وE نقش مهمی در حفاظت سلولی در مقابل آسیب های اکسیداتیو که طی تمرینات ورزشی ایجاد می شود، دارند ، اما به طور معمول اگر ورزشکاران میزان انرژی اضافی مورد نیاز خود را دریافت کنند، نیاز آنها به ویتامین ها و املاح نیز تامین می شود .

      کراتین : کراتین یکی از مکمل هایی است که بر توده ی عضلانی و افزایش وزن بدن تاثیر مثبت دارد. کراتین یک ترکیب طبیعی است و به مقدار قابل توجهی در گوشت قرمز و ماهی وجود دارد. در یک فرد سالم ، کراتین عضلانی شکسته و به کراتین تبدیل می شود. که توسط کلیه ها دفع می شود. دریافت کراتین از رژِم معمول ۱ گرم در روز می باشد. همچنین بدن می تواند حدود ۱ گرم از کراتین روزانه (۲ گرم ) را سنتز کند. دفع طبیعی کراتین ۲ گرم در روز است. از آنجا که عضلات انسان ذخایر عظیمی از کراتین دارند ، مصرف آن به مدت طولانی ، اثرات مفید کمی دارد. بنابراین لازم است به دوز بار گیری و نگهدارنده ی کراتین طی تمرینات ورزشی دقت کرد .

      مکمل های ورزشی و دیابت: در یک مطالعه ی حیوانی نشان داده شد که کراتین، هایپر گلایسمی را در موش بهبود می بخشد. کراتین با افزایش (GLUT-4) انتقال دهنده های گلوکز منجر به بیشتر شدن کلوگز می شود. اما مکانیسم دقیق اثر آن هنوز ناشناخته است. در تحقیقی روی افراد غیر دیابتی ، مصرف مکمل کراتین به همراه تمرینات ورزشی بر تحمل گلوکز اثر خوبی داشت ، اما بر حساسیت به انسولین که موضوع مورد توجه افراد دیابتی می باشد ، اثر معنی داری نداشت. بنابراین نیاز به تحقیقات بیشتری در زمینه ی توصیه مصرف کراتین (دوز و دوره مصرف ) در افراد دیابتی می باشد.

      اگر چه به نظر می رسد مکمل کراتین مکمل مطمئنی باشد ، اما نگرانی های عمده در رابطه با اختلالات کلیوی وجود دارد. با وجود این برخی مطالعات اثرات منفی کراتین را بر کلیه ی افراد سالم گزارش نکرده اند، اما ارزیابی دوره ای پارامترهای کلیوی (هر سه ماه یکبار ) به ویژه در افراد دیابتی توصیه می شود. از آنجا که مکمل های ورزشی بسیار متنوع بوده و حتی بعضی از آنها تایید نشده اند ، نیاز به تحقیقات بیشتری در زمینه ی مصرف مکمل های ورزشی در افراد دیابتی ورزشکار می باشد. با توصیه های تغذیه ای صحیح و در صورت نیاز تجویز مکمل های ورزشی توسط متخصص تغذیه فرد دیابتی ورزشکار می تواند توانایی هایش را به حداکثر برساند .

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

مجله ادکوان، پایگاه تخصصی بدنسازی و پاورلیفتینگ | بررسی آخرین مقالات، خبرها و یافته های دنیای ورزش در رشته بدنسازی، پرورش اندام، پاورلیفتینگ و آمادگی جسمانی، گالری تصاویر و فیلم، مجلات و مشاوره